zaterdag 6 februari 2016

388. Chong qing sen lin

Chong qing sen lin (Wong Kar-Wai, 1994, Chungking express) is de derde en meteen ook laatste film van deze regisseur die opgenomen is in Het Boek, na Happy together en In the mood for love. En alweer ben ik als een blok gevallen. Deze keer niet alleen voor de sfeer, maar meer nog voor de personages en de dialogen (of eigenlijk monologen). Het is allemaal een beetje grappig, droevig, herkenbaar, vreemd,... Zowel licht als zwaarmoedig, maar vooral toch luchtig verpakt; alles wordt perfect gedoseerd. Zo denk ik bij ananas uit blik sinds de film niet alleen aan hoe het personage in Chungking express 30 blikken in één zitting heeft uitgegeten, maar sta ik ook altijd even stil bij vervaldata en de vraag of niet alles in het leven een "te gebruiken tot"-datum heeft...

woensdag 20 januari 2016

387. The stranger

Deze blogpost begint met een loftuiting op canvas.be, meer bepaald de videozone. Een klein jaar geleden zegde ik mijn televisieabonnement op (om bewuster met tijd en geld om te springen) en dat heb ik me nog geen moment beklaagd - op die ene seconde na toen ik hoorde dat er een nieuw seizoen van Temptation Island zit aan te komen. Ik lees, teken, naai, werk aan mijn administratie, ... Kortom: dingen genoeg te doen tijdens de uren die anders verloren gingen aan tv. En heb ik toch eens nood aan beeldcultuur, dan is er canvas.be. Van 10 minuutjes Winteruur tot 240 minuten Frank Sinatra, er is altijd wel iets interessants op te zien. Zo was er onlangs ook de documentaire "Shadows and light" over Orson Welles, net zoals David Bowie een man die erin geslaagd is een groot deel van zijn leven te regisseren. Ik ga niet beweren een grote fan te zijn van de man, maar ik erken zijn betekenis voor de filmkunst wel. Zelf zegt hij in de documentaire "Everybody told me, from the moment I was able to hear, that I was absolutely marvellous. I never heard a discouraging word for years. I didn't know what was ahead of me." Wel, Orson, waar je nu voor staat is mijn oordeel over The stranger (Orson Welles, 1945) en die is niet mals. Want komt het nu door de slechte acteerprestaties, de film noir-sfeer die ik nooit heb kunnen appreciëren of de plot die niet "thickens" maar "thins" naarmate de film vordert, in ieder geval kon de film mij niet boeien. Enig lichtpuntje is het gebruik van beelden uit de concentratiekampen net na de bevrijding, wat in The stranger voor het eerst gebeurde in een commerciële film en in 1945 nog broodnodig was, gezien velen toen nog geloofden dat de kampen niet echt hadden bestaan. Maar verder is er dus wat mij betreft weinig dat de film de moeite van het kijken waard maakt.

zaterdag 9 januari 2016

386. Nuit et brouillard

Nuit et brouillard - Nacht en mist - Nacht und Nebel

1) Zwart en wit, de kleuren van de gevangenisuniformen in de concentratiekampen;

2) Een speciale strafklasse opgelegd door Hitler om politiek activisten en verzetsstrijders spoorloos te laten verdwijnen;

3) Een spreuk van Tarnhelm ("Nacht und Nebel / niemand gleich") uit Wagners Das Rheingold, waar 2) direct naar verwijst;

4) De Belgische band van Patrick Nebel, met het onverwoestbare Beats of Love;

5) Een korte documentaire van Alain Renais uit 1955 waarin historische beelden worden afgewisseld met beeldmateriaal van de sites van de kampen 10 jaar na de oorlog en de stem van Michel Bouquet die de feiten erbij vertelt. Zo'n beetje de korte versie van Shoah, maar sommige dingen kunnen nu eenmaal niet genoeg herhaald worden.

maandag 21 december 2015

385. Dut yeung nin wa

Wat hou ik van de stijl van Wong Kar-Wai - ja, houden van, ik schuw de grote woorden niet. Hoe hij in Dut yeung nin wa (2000, In the mood for love) de toenadering tussen de hoofdpersonages in beeld brengt, de kleuren, het vertragen van bepaalde beelden, de weerkerende scenes en muziek, ... Het is perfectie (ik zei al dat ik de grote woorden niet schuw). Door het trage filmen (het ritme vertraagt in de loop van de film nog, om op het einde ineens pijlsnel te gaan), de vele close-ups, het 'stiekeme' filmen van de personages door spiegels, ramen en kozijnen ga je echt onder de huid van de personages zitten en voel je hun verlangen groeien. Je verlangt mee. Ben je een vrouw, dan wil je Tony Leung. Ben je een man, dan wil je Maggie Cheung. En ben je een vrouw, dan wil je de jurken van Maggie Cheung. Want wat een collectie*! Maar net zoals die kleren voor mij onbereikbaar zijn, is ook hun liefde voor elkaar ongrijpbaar. Soms lijkt het alsof de camera zich niet kan bedwingen, maar dan springt het beeld en wordt dezelfde scene herhaald maar deze keer zonder ontsporing, met een bewonderenswaardige zelfbeheersing van de personages. Of is het toch een gebrek aan moed, zoals we in helemaal aan het begin te lezen krijgen? Dat openingscitaat maakt de pijnlijke liefde zo duidelijk: zonder iets te zeggen wordt er zoveel verteld. 

"It is a restless moment.
She has kept her head lowered
to give him a chance to come closer.
But he could not, for lack of courage.
She turns and walks away."


* Een kleine uitwijding voor de costumières onder ons
Het gaat om een collectie "qipao" of "cheongsam", een traditionele Chinese jurk die in de jaren 1930 haar huidige vorm kreeg, nl. nauw aansluitend en met hoge hals. In In the mood for love krijgen we er 21 te zien. Een blogger verzamelde een overzicht van alle jurken, dit zijn mijn favorieten:






maandag 7 december 2015

384. Foolish wives

Aan oude films (ik spreek dan over groots opgezette stomme zwart-witfilms) begin ik meestal met een zucht. Het is toch altijd wel een opgave, vergt wat inspanning, niets voor een luie zondagmiddag, eigenlijk. Maar met Mubi is het nu eenmaal zo dat er niet veel tijd is om zo'n film te zien, en je weet niet wanneer de kans zich nog eens voordoet. Dus zette ik mij gisteren aan Foolish wives (Erich von Stroheim, 1923). De synopsis sprak me wel aan en uit ervaring weet ik dat die zucht bij stomme films eigenlijk niet echt nodig is. Veel films doen nog actueel aan of kunnen me boeien door setting, kostumering, visueel vernuft etc. Al die aspecten maakten van Foolish wives ook weer de moeite van het zien waard, maar toch vond ik die 145 minuten te lang. Terwijl ik dit schrijf, kijk ik nog eens in Het Boek om te zien of ik het aantal minuten juist had en nu blijkt die volgens de beschrijving maar 85 minuten te duren! Ik weet niet welke versie ik voorgeschoteld kreeg op Mubi, maar blijkbaar de langdradige (na opzoekingswerk blijkt dat de originele versie trouwens 6 uur duurt). Goed, gedane zaken nemen geen keer (en ja, ik had duizend-en-een andere dingen kunnen doen met dat uur teveel) dus ik ga er niet van wakker liggen. Zeker niet omdat ik nog een beetje moe ben na dat lange wakker blijven gisteren om de hele film uit te zien... Want op het einde werd het wel weer wat spannend. Alle eindjes worden mooi aan elkaar geknoopt, elke plot wordt netjes en soms verrassend afgesloten.

De hoofdlijn gaat over graaf Karamzin die de vrouw van een Amerikaanse ambassadeur verleidt om haar geld te kunnen aftroggelen. De Amerikanen in kwestie worden nogal boertig voorgesteld (de Russen daarom niet minder), zelfs de kleinste galanterie is zo exotisch voor de vrouw dat Karamzin eigenlijk niet veel tegenwerking moet ondergaan. Een greep uit zijn trukendoos:
- hij raapt het boek op dat mevr. Hughes laat vallen - dat zou bij mij alleen lukken als mijn hernia weer opspeelt;
- hij schiet een paar duiven neer - als hij die nu nog eens lekker zou klaarmaken, dan heel misschien;
- tijdens een wandeling loopt hij zogezegd verloren, net wanneer er een storm uitbreekt ook nog eens - zou bij mij niet pakken, ik heb een uitstekend gevoel voor richting;
- hij laat bloemen brengen naar haar kamer - bloemen doen het al-tijd, ik ben heel old fashioned.

Ik ben niet foolish, ik ben nobody's wife en er valt al helemaal geen geld te rapen bij mij. Voor Russische graven ben ik dus veilig. Hoe het Karamzin met mevr. Hughes vergaat moet je zelf maar ontdekken in de (korte versie!) van de film.

vrijdag 4 december 2015

383. Tsjelovek s kinoapparatom

Een fotoverslag van een werkelijk pareltje! Als je Tsjelovek s kinoapparatom (Dziga Vertov, 1929, Man with a movie camera) kan zien op groot scherm, grijp je kans en vraag me ineens mee, want ik zag 'm in het klein.








382. Beat the devil

En ineens ben ik met zoveel andere dingen bezig dat ik vergeet dat ik ook een blog heb. De enige duivel die ik nu nog moet verslaan is het idee dat ik alles gedaan moet krijgen. (En dan zijn er nog mijn onverslaanbare demonen, maar die zijn zozeer deel van mezelf dat ik er ben van gaan houden.) Ik heb een keuzemenu aan dingen die ik leuk vind of waarvan ik weet dat ik ze moet doen omdat het op termijn loont en al overvalt soms de paniek dat het teveel is, dat is niets in vergelijking met de angstaanvallen toen ik nog niet wist wat ik graag deed. Ik leef steeds meer van dag tot dag en dank Google Keep op mijn blote knietjes dat het de taak van controleduivel van mij heeft overgenomen. Beste. Lijstjes-app. Ooit. En omdat er na een keiharde week van 12u overwerken, onderbroken door een dag in bed met koorts en afgesloten met een designer's block op een moment dat ik eindelijk tijd en energie had om aan mijn nieuw kostuum te werken niets leuker is dan toch één item van mijn lijstje af te kunnen vinken, een blogpost. Voor film is er helaas nog weinig tijd - ik val gewoon boenk in slaap, wat dan ook wel weer goed is want naar de jaren van slapeloze piekernachten wil ik ook niet meer terug - maar er is nog steeds een backlog, uiteraard. De laatste film uit Het Boek die ik zag, was Beat the devil (John Huston, 1953). Maak je niet druk over de plot, stel je niet de vraag welke duivel er overwonnen moet worden, en geniet van een intelligente komedie. Humor met niveau, als het ware, je merkt er de hand van scenarioschrijver Truman Capote in. Van elk personage worden vooral de mindere kantjes belicht, ook van hoofdrolspeler Humphrey Bogart. Hij is dan wel de ster en spilfiguur, de andere acteurs schitteren even hard. Gina Lollobrigida verschijnt eerst als bimbo, maar van zodra ze haar mond opentrekt druipt de ambitie ervan af en blijkt ze haar Engelse klassiekers te kennen. Jennifer Jones leeft ogenschijnlijk in een naïeve droomwereld ("Let's say she uses her imagination rather than her memory."), maar vertoont daarnaast ook een opmerkelijk inzicht in wat zich rond haar afspeelt, een inzicht dat ik zelfs na grondige analyse van het script nog niet zou halen. In Beat the devil hebben vooral de vrouwen mijn hart veroverd, ik heb zelden zo'n uitgewerkte vrouwelijke personages gezien in een film. Maar wat kon ik anders verwachten van de geestelijke vader van Holly Golightly?